ترتيب : متّصل فرمود خدا قولش ( أَ لَيْسَ اللَّهُ بِأَحْكَمِ الْحاكِمِينَ ) را بما قبلش از ذكر دين و پاداش بر طريق آگاهانيدن بر برگردانيدن و اعاده دادن مردگان ، پس البتّه حكيم هر گاه تكليف و امر و نهى نمود و ميان ظالم و مظلوم جمع كرد ، پس ناچار است از مجازات و پاداش دادن و داورى كردن و حق مظلوم را از ظالم گرفتن ، پس چون اين در دنيا نشده بايد كه روز بعث و انگيزش باشد ، پس قطعا احكم الحاكمين جايز نيست بر او اخلال به آنچه ما ياد نموديم « 1 » .

--> ( 1 ) - حاكم حسكانى در شواهد التنزيل در ص 351 در تفسير و تأويل سوره و التين ، گويد : فرات ابن ابراهيم كوفى باسنادش از محمد بن فضيل ابن يسار حديث نموده كه گفتم سؤال كردم از موسى بن جعفر ( ع ) از قول خداى تعالى وَ التِّينِ فرمود ، حسن ( ع ) سپس گفت وَ الزَّيْتُونِ حسين ( ع ) وَ طُورِ سِينِينَ گويد آن طور سيناء و آن امير المؤمنين ( ع ) است وَ هذَا الْبَلَدِ الْأَمِينِ فرمود ، اين رسول خدا ( ص ) است إِلَّا الَّذِينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا - الصَّالِحاتِ فرمود ، اين امير المؤمنين و تمام شيعيان ايشان است ، و براى ايشان است پاداش دائمى بىمنّت . و نيز چند روايت ديگر باسناد مختلف به همان مضمون آورده كه ما از ذكر آن خوددارى نموديم ، و در تفسير برهان نيز ده ( 10 ) حديث در تأويل و تفسير سورهء مذكوره موجود است كه غالبا مضمون آنها با حديث فوق الذكر يكسانست و ما براى رعايت اختصار از نقل آنها خوددارى كرديم . ( مترجم )